Een bezoek aan het Nijntje Museum

Eigenlijk geloof ik niet zo in musea die geschikt zijn voor kleine kinderen. Musea zijn saai, langdradig, vol met nare mensen die je verbieden om overal op te klimmen of om dingen aan te raken en je mag er al helemaal niet rondrennen. Nou zijn er natuurlijk musea die kindvriendelijk pretenderen te zijn. En soms is de poging best geslaagd.

Na een paar positieve verhalen, ben ik daarom laatst naar het Nijntje museum in Utrecht geweest. Want als er toch één museum geschikt moet zijn voor kleine kinderen, dan moet het het Dick Bruna huis zijn. Het Dick Bruna Huis wordt ook wel het Nijntje museum genoemd, en is een onderdeel van het Centraal Museum.

Ik ging er heen, met mijn dochter van ruim 4 en mijn zoon van 2, samen met vrienden. Voor de jongste was de treinreis al spannend genoeg. En eigenlijk voor mijn 4-jarige kleine R. ook wel hoor. Eerlijk is eerlijk, de reis zat niet erg mee. We wonen niet in Utrecht en moeten dus nog een eindje met de trein. Op zich heel leuk, maar jammer genoeg laat het sanitair nogal wat te wensen over. Deze trein had wel een wc, maar echt te smerig om aan te raken. Dat treinreizen met kleine kinderen niet aantrekkelijk. En jammer genoeg weigert mijn 4-jarige om nog een luier aan te trekken…

Tweede probleem: naar het Nijntje museum neem je de bus. Maar ja, kinderwagens zijn niet welkom in de bus. Sterker nog: mijn kinderwagen pastte niet eens door het gangpad, nadat ik de buschauffeur had overtuigd en toch naar binnen mocht. Met vereende krachten hebben we de wagen omhoog getild en achterin geparkeerd. Helaas werkte de OV-chipkaart machine niet toen ik wilde uitchecken. Duur ritje dus. En toen we natgeregend, maar toch verhit bij het Nijntje museum aankwamen, bleek dat we ter plekke geen kaartjes konden kopen. Terug door de stromende regen naar de kassa van het Centraal Museum. Bij de ingang stond niet aangegeven dat de kaartjes elders gekocht moesten worden.

Derde probleem: je mag niets meenemen het museum in. Geen tassen, geen verschoning, en zelfs geen kinderwagen. Alles moet in een kluisje. En de kinderwagen kan je ernaast parkeren. En dan moet je ook nog toevallig een euro in je zak hebben. Vreemd genoeg zijn de wc’s met verschoningskussens voorbij de entreehekjes. Dus bij een te verschonen luier, krijg je het volgende scenario: Met een stinkend huilend kind onder je arm ren je de trap af, ander kind aan de arm meesleurend, twee kamers met afleidende filmpjes door waar Kind Nummer Twee blijft hangen, verder naar de uitgang, hekje door, op zoek naar je sleutel, luier en verschoningsdoekjes zoekend, muntje erin en deur weer dicht, terug naar de wc, kind verschonen, terug door het hekje, spullen weer in de kluis, munt er weer in, deurtje dicht, hekje door (heb je de kaartjes nog bij de hand of per ongeluk in de kluis gestopt?) en je kan weer verder genieten van het museum.

Vierde probleem: bij het Nijntje museum zit geen restaurantje of koffiehoekje. Geen koffie, thee, limonade, niks. Toch jammer. Want dat flesje water zit in je rugzak, in het kluisje, buiten de hekjes. En om nou weer terug te gaan…

Vijfde probleem: het is een heel klein museum. De winkel met souvenirs is bijna net zo groot als het museum zelf. Het heeft twee kamers en een bovenverdieping, waar gelukkig wel een lift naar toe gaat. De entree voor volwassenen is toch 9 euro, plus trein en bus in mijn geval. De kinderen mogen gelukkig gratis naar binnen. Ze hebben wel een aantal leuke dingen staan voor kinderen, zoals een Nijntje speelhuis, een grote puzzel, en verschillende kleurplaten. En een heleboel computers. Dat laatste vind ik weinig toevoegen, want dat kan ook via de website gewoon thuis achter je computer. En dan blijft de reis je bespaard. Voor volwassenen is er dan weer heel weinig te zien. Volgens mij is dit een museum dat met name gericht is op de volwassen fans uit het buitenland. Die maken een rondje en leven zich uit in de souvenirwinkel.  Kleine R vond het overigens allemaal geweldig. Maar ja, een uitstapje naar de kinderboerderij of de watermolen bij ons om de hoek vindt ze net zo leuk.

Kortom: wat mij betreft een afrader voor een gezin met kleine(re) kinderen. Tenzij wanneer je misschien in Utrecht woont, en niets betaalt omdat je een museumjaarkaart hebt. En voor grotere kinderen, tja, tot welke leeftijd vinden ze Nijntje leuk? 6 jaar? Ik zou niet snel nog een keer gaan. En bovendien heb ik van alle stress van die dag er zeker 4 grijze haren bij gekregen.

Een Reactie op “Een bezoek aan het Nijntje Museum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s