Sint Maarten

Een doos vol snoep, dat is de opbrengst. Niet slecht voor een eerste Sint Maarten. Dit jaar heeft kleine R. voor een rondje langs de deuren gemaakt. Vorig jaar kwam het er niet van. Ze kent twee liedjes, die ze zelfs een paar keer helemaal alleen heeft gezongen. Dapper hoor! We hebben natuurlijk wel geoefend!

Sint Maarten, Sint Maarten

De Koeien hebben staarten

De meisjes hebben rokjes aan

Daar komt Sinte Maarten aan

En ook nog:

11 november is de dag

Dat mijn lichtje, dat mijn lichtje

11 november is de dag

Dat mijn lichtje branden mag

Mijn moeder kwam nog met het liedje:

Sinte Maarten ’tis zo koud,

Geef me een turfie of een hout,

Dan kan ik me warmen,

Met mn blote armen,

En met mn blote benen,

Kan ik een centje verdenen.

Wij zongen altijd het eerste liedje. Misschien dat mijn broer en ik het beter konden onthouden door de koeienstaarten. Wij liepen vroeger ook al mee. Niet elk jaar, maar toch zeker een paar keer. Van oorsprong is het natuurlijk een katholiek feest, en dat is geen onderdeel van mijn familietraditie.  Het was altijd erg leuk en spannend! Ik kan me alleen niet meer herinneren dat we ons misselijk hebben gegeten aan snoep. Mijn moeder moeder moet dat op  slinkse wijze achterover hebben gedrukt. En wij hebben het niet gemist.

Vorig jaar was het ijskoud en nat op Sint Maarten. Eigenlijk wilden we met kleine R een rondje in de straat maken, maar daar hebben we vanaf gezien. Er werd hooguit vijf keer aangebeld werd, door bibberende kinderen en hun verkleumde ouders. En we hadden een stapel yoghurtrozijntjes over. Jammer, want kleine R lust ze niet.

Vandaag was dat duidelijk anders. Kleine R ging vroeg op pad met papa, kleine M naar bed en ik heb de snoepvoorraad bewaakt. En ja, ook uitgedeeld, echt waar. De twee grote zakken met minizakjes pepernoten waren zo op, net als de grote zak met kindertaaitaai (ok, even geproefd). Uiteindelijk heb ik onze eigen voorraad Dora- en Nijntje-koekjes aangebroken. En er wat rozijntjes tussen gestopt, maar die waren niet erg in trek. De Nijntje-koekjes, voor 1-jarigen, vreemd genoeg wel. Ook bij de grote kinderen. Wat een mooi papiertje al niet doet. Uiteindelijk zijn er misschien wel honderd kinderen langs geweest.

Langs de deur kwamen ook nog wat grappige liedjes voorbij, zoals

Sinte-Maarten mikmak,

m’n vader is een dikzak,

m’n moeder is een dunnetje,

geef me een pepermunnetje.

En

Sinte Maarten Mikmak,

Mijn moeder kijkt naar TikTak

Mijn vader kijkt naar Sesamstraat

Dat is wel een snoepje waard.

En

Sinte-Maarten Mikmak

Mijn moeder maakt een flikflak

Mijn vader maakt een koprol

Midden in een hondendrol

Ik moest er erg om lachen, vooral omdat de kinderen er zo ondeugend bij keken.

Kleine R mocht thuis één snoepje voor ze naar bed ging. Dus het gestuiter  door het huis kan echt niet aan de hoeveelheid suiker liggen. Ze vond het  gewoon erg leuk. En wij ook. Een nachtje om bij te komen, want morgen is de  intocht van Sinterklaas. Misschien dat kleine R. de snoeptrommel dan vergeet…

O ja, de lampion is dit jaar gewoon gekocht. Tip voor drukke ouders, gewoon verkrijgbaar bij winkels als de Blokker, Intertoys en Bart Smit. Met handig lampje op batterijen erbij.

Een Reactie op “Sint Maarten

  1. Wij deden vroeger niet aan Sint Maarten. Daar hadden we in Utrecht en Zuid-Holland (waar ik woonde toen ik klein was) nog nooit van gehoord. En nu komt er ineens een draaiorgel met kinderen en lampionnen door de straat. Voor de kids wel leuk, maar mensen zonder kids weten niet wat ze overkomt.
    Gelukkig belden ze niet aan, ik had natuurlijk geen snoep in huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s