Wespenseizoen

Een muis doet mij niks, vind ik zelfs wel schattig. Vliegen, bijen, kevers, slakken, pissenbedden: die vind ik ook nog interessant om naar te kijken. Ik pak ze zelfs zonder aarzeling op. Nou ja, bijen laat ik vooral met rust. En spinnen, die vind ik niet geweldig. Maar zolang ze niet te groot zijn denk ik ‘Ik val de spin niet lastig, en de spin valt mij niet lastig’.

Maar wespen, dat is een heel ander verhaal. Er zijn weinig dieren die ik zo onaangenaam vind als wespen. Van een wesp wordt ik dus hysterisch. Ik weet niet precies waar het door komt. Eén wesp binnen een straal van 1 meter rond mijn hoofd en ik begin te hyperventileren. Iedereen in mijn
omgeving vindt het reuze grappig. Ik kan er echt niet om lachen. Het is pure doodsangst. Ofwel ik verstijf ter plekke en kan me niet meer bewegen. Ofwel ik ren al gillend (‘een wesp, een wesp, sla hem dood’ ) weg.

Ik heb mijn angst voor wespen niet onder controle. Ik ben tot ik een jaar of twintig was elk jaar wel een keer geprikt. Ik ben er ook nog eens allergisch voor: een steek doet echt pijn en bovendien wordt mijn
arm/hand/been ook gelijk vier keer zo dik. En ik heb er zeker een week last van. Gelukkig ben ik nog nooit in mijn keel gestoken of iets dergelijks.

En waar het vandaan komt, ik weet het niet precies. Misschien van die keer toen mijn broer tijdens een vakantie in Frankrijk in een wespennest trapte. We waren aan het spelen op een helling bij de camping. Er  zat een nest in de grond waar mijn broers voet in verdween. Hij stond doodstil en was heel hard aan het huilen. Ik riep nog ‘ren!’ maar ja… Ik ben als een gek teruggesprint naar de camping om mijn vader te halen. Mijn broer had een stuk of tien steken. Wij waren 6 en 10 jaar
oud denk ik. Maar of ik daar nou mijn wespenangst heb opgedaan, ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat mijn dochter het feilloos oppikt. Enige tijd geleden vloog er een dikke bromvlieg voorbij. Kleine R. keek angstig omhoog en begon vervolgens al wild met haar armen wapperend rond te rennen. ‘Psssjtt, pssjt, ga weg, pssjt’, bleef ze gillen. “Wat doe je nou?”, vroeg ik verbijsterd. “ Daar, een wep, een wep, jaag hem weg!”

Oeps.

Dus zo zie ik eruit als er een wesp in de buurt is. Niet erg charmant. En al helemaal niet het goede voorbeeld. Ik zou het jammer vinden als ik de kinderen nu al met een irrationele angst voor wespen opzadel. En een dergelijke irrationele angst draag je over op je kinderen. Ik zit mij nu dus te verbijten. Het zweet staat op mijn rug, maar ik gil niet. Tenminste, dat is de theorie. Het lukt in de praktijk redelijk. Mijn redding is echt dat elektrische racket waarmee je razendsnel een wesp om zeep brengt.

Het gaat alleen niet altijd goed. Mijn dochter keek mij een beetje beteuterd aan toen ik vanmiddag schreeuwde ‘Zit stil, niet bewegen, WAAR is hij gebleven’, terwijl ik al sluipend door de woonkamer trok. Maar goed, de intentie is er…

Score vandaag: Ik vs De Wesp 3-0.. Hah!

Meer informatie over wespensteken, en hoe ze te behandelen vind je hier en hier

Zo, en nu de zomerstop voorbij is weer regelmatig een blogje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s