Slapen, slapen, slapen!

Slaapgebrek is een beproefde martelmethode, zo heb ik gehoord. Ik kan me er alles bij voorstellen. Na een half jaar van korte, onderbroken nachten lukt het zelfs niet meer om één boodschap op het boodschappenlijstje te onthouden. Laat staan een lijst met 30 dingen of meer. Met nachten van hooguit 5 uur (niet aan een stuk door natuurlijk) is slaap echt het enige waar ik de hele dag aan kan denken.

Iedereen kent de verhalen. ‘Goh, slaapt hij nog niet door? O ja, die van ons sliep al na een week/3 weken/1 dag door. Vervelend voor je hoor’. Zonder twijfel bestaan er legio kinderen die gelijk doorslapen, maar bij die van ons werkt het toch net even anders. Bij kleine R heeft het acht maanden geduurd voor we de nacht weer terug hadden. Toen ze eenmaal doorsliep had ik pas echt in de gaten hoe moe ik was. Bij kleine M zat ik er met 4 maanden behoorlijk doorheen, en met zes maanden vond ik het tijd om in te grijpen.

Mijn dochter heeft tot ze 1 jaar was borstvoeding gekregen. Ik hoop het bij mijn zoon net zo lang vol te houden. Allebei wilden ze maandenlang ’s nachts om 3 uur eten. Volgens mij is het meer dan honger. Een baby vindt het ook lekker knus en gezellig zo ’s nachts bij mama in bed. Bovendien was ik zo moe dat ik regelmatig in slaap viel tijdens de voeding en om 6 uur wakker werd
met een klein knorrend babietje tegen mijn schouder genesteld. Hoe dan ook, aan die nachtelijke voeding raken ze gewend. Van het ene op het andere moment stoppen kan je niet ongestraft doen.

Er zijn ruwweg twee manieren om er vanaf te komen: de grove en de subtiele manier. Bij methode 1, de grove manier, stop je gewoon van het ene op het andere moment met de nachtvoeding. Dat wordt twee weken brullen, en als het goed is, is het daarna over. Werkt prima, maar je moet als ouder wel zenuwen van staal hebben.

Ik ben meer van de andere methode. Ik kan babygehuil echt niet aanhoren. Ook omdat allebei onze kinderen op dat moment bij ons op de kamer sliepen. En ik weet niet hoe het met andere mensen zit, maar ik doe geen oog dicht met een brullend kind. Ook niet met oordopjes in.

Twee weken lang hebben we ’s nachts een fles gegeven. Ik kolfde, J. gaf de fles. En elke nacht kreeg onze dochter 10 milliliter minder. We begonnen met 150 milliliter en bouwden daarna af. Pittig. Maar daarna was het afgelopen. Kleine M had er met drie nachten al genoeg van. Alsof hij dacht “Als het zo moet, laat dan maar zitten”.

Vreemd genoeg wen je snel aan iets meer slaap. Ik ben nog steeds moe, maar nu met 6,5 tot 7 uur slaap. Kleine M is namelijk om 6 uur wakker, en soms is hij ’s nachts zijn speentje kwijt. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben dolgelukkig met iets minder slaapgebrek! En ik moet er gewoon aan werken om op tijd naar bed te gaan…

Trouwens, ere wie ere toekomt, het ’s nachts kolven en afbouwen was een hele bruikbare tip van het consultatiebureau!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s