Te dik, te dun, te groot, te klein

Ik heb een gastblog geschreven voor de geweldige blog Wondervol. Blogger Hermina trekt ten strijde tegen de dieet-maffia. Gooi al die dieten de deur uit en wees blij met jezelf. Ik vind dat tegenwoordig bij de ontwikkeling van kinderen de focus veel te veel opgewicht ligt. Hieronder mijn gastblog!

Hoeveel gemiddelde kinderen zouden er eigenlijk zijn? Bestaan ze wel, kinderen die zich hun hele leven lang precies midden op de groei- en ontwikkelingscurve bevinden? Want bij elk bezoek aan het consultatiebureau wappert iemand grafieken voor je neus. En meestal is dat omdat je kind niet gemiddeld genoeg is. Altijd zijn ze te groot, te klein, te dik, te dun, te langzaam met
kruipen, te snel met staan, te stil, of juist niet, en ga zo maar door.  Die grafiekjes zijn voor menig ouder een bron van ergernis.

Mijn dochter R. viel de eerste twee jaar buiten elke grafiek. Ze is een ukkie, en voor de rest doet ze het prima. Maar bij elk bezoek aan het consultatiebureau moest ze weer op de weegschaal en tegen de meetlat. En elke keer was de vraag of we niet toch maar naar de kinderarts moesten. Zo ga je elke keer met een gevoel van naderend onheil naar het consultatiebureau toe, en
ga je ook weer met een rotgevoel weg. Volgens mij was er niets mis, maar je gaat toch aan jezelf twijfelen. En dat terwijl de hele vrouwelijke kant van onze familie klein is. Ik ben met mijn 1.60 meter een van de langste. Kennelijk is dat geen argument.

Tijdens één van de bezoeken was het gewicht van kleine R. bovendien ook nog eens meer toegenomen dan haar lengte. Nou, dat hebben we geweten. Het heeft ons maandenlang achtervolgd. Op het consultatiebureau fronsten de arts en wijkverpleegkundige en keken mij streng aan. Hoeveel tussendoortjes krijgt ze eigenlijk? En weet ik wel dat een appel of een biscuitje meer dan voldoende is als tussendoortje? Wat eet ze op brood? Appelstroop en magere smeerkaas is prima, maar hagelslag is beter van niet. Chips en snoepjes zijn echt niet goed voor haar. En gewoon water of thee is prima, ze hoeft heus niet altijd frisdrank of sap, want die drankjes barsten van de calorieën…

Ik was volkomen overdonderd. Bij zo’n strenge betuttelende blik en bijpassende speech gaan mijn nekharen recht overeind staan! Kinderen groeien met sprongen. En vaak zijn ze voor een groeispurt in verhouding iets zwaarder. Mens, waar maak je je druk om, dacht ik bij mijzelf. Ik ben er nog steeds kwaad over. Op het consultatiebureau lijkt het soms alleen maar te gaan
om lengte en gewicht. De focus op het ‘vooral niet te zwaar zijn’ is op het obsessieve af. Naar het individuele kind wordt nauwelijks gekeken. Lang niet alle kinderen zijn sprieterige peutertjes. Ik was het zelf niet. En mijn dochter lijkt op
mij, dus zij zal het ook niet zijn. Maar de boodschap van het consultatiebureau is duidelijk: er zijn weinig dingen erger dan te dik zijn. En dat kan je kinderen niet vroeg genoeg bijbrengen…

Ik hoor het ook van anderen. Een dochter van een vriendin is ongeveer net zo oud als onze kleine M., nu bijna 7 maanden. Met 4 maanden kreeg zij alleen borstvoeding. Maar volgens het consultatiebureau was ze te dik. Ze moesten haar ’s nachts voortaan maar een beetje water geven in plaats van borstvoeding. En de zoon van een vriendin heeft een moeilijke start gehad. Hij was daarom in eerste instantie altijd klein. Qua bouw is het een klein compact mannetje, echt een vierkant blokje.  Gelijk werd ze op
de vingers getikt: te dik! En echt, er zat geen greintje vet aan. Hij gaat nu naar school en is een flink eind gegroeid. Niks aan de hand dus. En een andere vriendin heeft twee zoons die allebei enorm zijn. Als baby en als peuter zitten ze ver boven elke groeicurve. Als het aan het consultatiebureau lag, moeten die jongens op water en brood. Ok, een beetje overdreven, maar een koekje tussendoor zit er niet meer in. Gemakshalve vergeten ze dat hun vader bijna 2 meter is, en hun moeder er met ruim 1.80 ook mag zijn!

Al die aandacht voor gewicht is overdreven. Natuurlijk is het belangrijk om er op te letten dat kinderen niet te zwaar worden, dat ze gezond eten en voldoende bewegen. Maar er mag best wat meer ruimte zijn voor kinderen die niet gemiddeld zijn. Op deze manier kweek je peuters met een ongezonde obsessie voor hun gewicht. Een 3-jarige die zegt ‘nee, ik sla even over, anders wordt ik te dik’, dat lijkt grappig, maar eigenlijk is het triest. Een koekje moet toch kunnen? Hoe gezond is het als peuters zich al zorgen moeten gaan maken over hun gewicht? En hoe zijn die kinderen straks als volwassenen? Als je kinderen en ouders iets wil bijbrengen, focus dan op een gezonde levensstijl. Als dat in orde is, hoef je ook niet elke keer in de stress te schieten als een kind net even iets zwaarder is.

2 Reacties op “Te dik, te dun, te groot, te klein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s