Winter

Er zijn genoeg mensen die een vreselijke hekel aan de winter hebben. Ik niet. De winter leent zich uitstekend voor een aantal mijn favoriete dingen: opkrullen op de bank met een dekentje, een kop hete thee en een stuk speculaas. En, niet te vergeten, met een goed boek. Kachel zachtjes brandend, muziek op de achtergrond. Heerlijk.

Alleen, sinds ik kinderen heb, zie ik de winter met wanhoop tegemoet. De winter is tegenwoordig één grote hindernissenbaan. Gewapend met vitamines, paracetamollen in verschillende sterktes, dozen zakdoeken en bakjes die voor noodgevallen naast de kinderbedjes kunnen staan, gaan wij de winter in. We rekken het zo lang mogelijk, maar uiteindelijk is het onvermijdelijk: kleine R. wordt ziek. Het begint met een beetje snotteren en kuchen, dan hoge koorts en spugen, en na een week is het weer over.

Die ene week is niet het ergste, als het daar nou bij zou blijven. Maar als het eenmaal is begonnen, dan houdt het niet meer op. Kinderdagverblijfvirussen zijn uitermate hardnekkig. Gek word ik er van. Bijna om de week slaan de bacillen toe. De ene griep is nog niet voorbij, of de volgende dient zich aan. Met een beetje pech begint het zelfs al in september, en duurt het tot half maart. Dat was het eerste jaar. Het tweede jaar begon het in oktober. En afgelopen jaar op tweede kerstdag.

En daar zitten we weer in de wachtkamer bij de dokter. Voor de zekerheid, stel dat het toch op de longen slaat. Dan zit je zo in het ziekenhuis. Onze dochter weet precies waar overal op geklopt wordt, waar geluisterd moet worden. Laatst zei ze, toen de dokter naar haar zin te snel klaar was, “Moet de dokter niet in mijn keeltje kijken?” en stak haar tong maar vast uit.

“Ach”, zegt de dokter, “Kinderen krijgen elk jaar minstens 10 virussen voor hun kiezen. En om die hoge temperatuur hoeft u zich geen zorgen te maken. Het kan tot 41,7 graden celsius”. Dat laatste zegt ze met een glimlach. Ik kan er niet om lachen. Noem mij overbezorgd, maar van drie nachten achter elkaar een temperatuur van 40 graden, word ik toch een beetje ongerust.

En deze winter zijn er voor het eerst twee kleine kinderen die ziek kunnen worden. Kleine M. heeft zich bewonderenswaardig geweerd tegen alle bacillen van zijn grote zus. Maar uiteindelijk is het onvermijdelijke gebeurd: kleine M. werd ziek. Dus zag hij gisteren voor het eerst de dokter. En meestal komen wij er ook niet ongeschonden door: al die slapeloze nachten zijn een aanslag op je weerstand. Tip van de dokter: vitaminepillen, voor kleine R. en voor ons. Dat werkt alleen niet altijd.

Dus zit ik nu op de bank, met een kopje thee, maar zonder speculaas en boek. En met een vervelende buikgriep. Ik kan niet wachten tot de winter definitief afscheid neemt…

2 Reacties op “Winter

  1. Een verhaal dat iedere ouder zal aanspreken want deze maken allemaal hetzelfde mee…helaas. Mogen de mooie dagen maar niet te lang op zich wachten!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s