Mijn kleine prinsesje

Een klein drama: de prinsessenkroon is kapot. Ik deed de verkleedkoffer open, en daar lag ‘ie, met een gebroken pootje. Ik zeg  ‘een klein drama’, maar voor sommige kleine mensen hier in huis is het een Heel Groot Drama. Kleine R. is al weken dagelijks Prinses R., wenst aangesproken te worden met majesteit, en trouwt elke ochtend met haar prins Bob Dylan. Ik vermoed enige invloed van opa bij dat laatste, maar goed.

Het verlies van de kroon is dan ook heel erg. Trillipje, dikke tranen biggelen over haar wangen. En ze fluistert ‘Mama, kijk nou, mijn kroontje is kapot. Hoe moet ik nou prinses zijn…’ Echt hartverscheurend. En gelijk een nieuwe kopen zit er niet in. De hele familie is ziek, en aan huis gekluisterd. Bovendien, geen idee wat zo iets kost. Ik stel voor om een nieuwe voor haar te maken, gehaakt met gele draad, dan lijkt het net een gouden kroon. Ze kijkt me bedenkelijk aan, en wijst op het bolletje knalrozen draad. Geen geel, maar roze dus.  Goed dan.

Ik heb op internet gespeurd en vond een leuk patroon via deze site . Ik moest even puzzelen maar ben er toch uitgekomen. Een roze voor haar en een gele voor haar broertje. Zodat hij kan meespelen. Soms wil ze zelfs met hem trouwen, als het dan echt moet. Met papa kan niet meer, want die is immers al met mama getrouwd.

Nou heeft ze in december een keer een plastic kroontje gekregen. Heel mooi, met lampjes. Maar wat schets mijn verbazing: de zilveren kroon met roosjes en roze lampjes ligt ongebruikt in de kast. Ze draagt eigenlijk altijd de kroon die ik voor haar heb gehaakt. En ik ben natuurlijk een enorm trotse mama.

Het haakpatroon is een meervoud van 10. Met 60 steken zijn er 6 punten op de kroon. Een kwestie van afmeten. De volgende maat is in dat geval 70 steken. Je kan ook uitgaan van zes punten op de kroon. In dat geval is de volgende maat bij 66 steken (6 keer 11).

Patroon

Ik heb zelf Phildar Coton 4,5-5 mm gebruik met 5 mm naald.

Afkortingen:
Ch – chain = 1 kettingsteek
Sc – single crochet = enkele haaksteek
Dc – double crochet = dubbele steek
Sc dec – enkele steek 1 minderen
St – steek
YO – yarn over = garen erover heen

Instructies:
Ch 60. Samenvoegen met sl st in the eerste ch, ch 1.
Ronde 1: Sc rond. (60 sc) Samenvoegen met slst, ch 1.
Ronde 2: Sc  rond. (60 sc) Samenvoegen met slst, ch 3.
Ronde 3: Gekruiste Dc rondom. (30 keer)
Ronde 4: Sc rondom (60 sc) Samenvoegen met sl st, ch 3.
Ronde 5: *Dc in de volgende 5 st, Puff st. *Herhaal van* rondom. (50 dc, 10 puff st) Samenvoegen met a sl st, ch 1.
Ronde 6: Sc rondom. (60 sc) Samenvoegen met een sl st, ch 3, keren.
Punt, rij 1: Gekruiste dc bij de volgende 10 st. (5 sets gekruiste Dc) Ch 1, keren.
Punt, rij 2: Sc minderen over 2 st, Sc minderen over 2 st, sc, sc, Sc minderen over 2 st, Sc minderen over 2 st. Ch 1,keren.
Punt, rij 3: Sc minderen over 2 st, Sc minderen over 2 st, Sc minderen over 2 st. ch 1, keren.
Punt, rij 4: Sc in eerste  st, ch 1, Puff st, ch 1, sc in laatste st.
Punt, rij 5: Sc minderen in the sc, puff and sc (chs overslaan). Afhechten.
Garen samenvoegen tot de laatste steek, ch 3.
Herhaal  rijen van de punt 1-5. Doe did 5 keer, met een total van 6 punten.
Eindjes wegwerken.

Tags:haken, kroon, prinses, verkleden, zelf maken;

Ophokplicht

Het valt niet mee om bijna 4 jaar oud te zijn. Natuurlijk, het is een feest als je 4 jaar wordt: voor het eerst naar school, een echte schooltas, een klas vol nieuwe vriendjes en vriendinnetjes. En als je 4 wordt is de juf of meester nog steeds je allergrootste vriend of vriendin. Kleine R staat al maanden te springen om naar school te gaan. 4 worden is dan ook niet het probleem. Bijna 4, daar gaat het om, want tot die tijd moet je het maar mooi even uitzingen op het kinderdagverblijf.

En bij ons is de gang naar het kinderdagverblijf al maanden een lijdensweg. Ergens eind augustus begon het al. We dachten nog, ach, zo net na de vakantie, misschien dat ze weer een beetje moet wennen. Schreeuwen, huilen, op de grond gaan liggen, emotionele chantage. We zijn inmiddels gehard, want ze zet alle wapens in om maar niet naar het kinderdagverblijf te hoeven. En elke ochtend dikke tranen natuurlijk. Ze vindt er gewoon niets meer aan. Na maanden keihard verzet heeft ze zich er min of meer bij neergelegd. Natuurlijk komen er ’s morgens nog wel een paar tranen. Maar als ze haar boterham opheeft, zegt ze een beetje treurig ‘Mama, ik maakte maar grapje hoor’ en ze doet haar best om er een lachje uit te wringen. Haar sterkste wapen tot nu toe. En ze heeft het niet eens in de gaten.

Nou maakt ons kinderdagverblijf op de website reclame met ‘speciale aandacht voor 3,5-4 jarigen’. Sterker nog, er is een project om te voorkomen dat deze kinderen zich vervelen. Maar in de praktijk is kennelijk alles anders. Aan alle kanten wordt bezuinigd. En de groepsleidster van kleine R zegt ‘dat er helaas geen plekken meer in het project zijn voor kinderen uit haar groep’. Ja ja. En als reactie op mijn verhaal dat kleine R absoluut geen zin meer heeft om te komen, krijg ik te horen ‘Als ze hier is, heeft ze het prima naar haar zin hoor’. Dan zeg ik ‘Maar ze is de oudste van de groep, al haar vriendjes en vriendinnetjes zijn weg, dat is toch niet leuk voor haar, kunnen jullie haar niet wat meer uitdagen’. De reactie is: ‘Nou, kleine R. kan zo goed zelf spelen, echt heel knap. Ze vermaakt zich prima’. Geen enkel aanbod om haar wat extra uitdaging te bieden.

Zucht. Kennelijk heeft de ophokplicht ook bij de kinderdagverblijven zijn intrede gedaan. Want meer dan kleien, tekenen en buiten spelen (als het mooi weer is), is het kennelijk niet. Natuurlijk vind ik het belangrijk dat kleine R. met andere kinderen leert spelen. Maar ik vind dat je best wat meer mag verwachten van een kinderdagverblijf. Gelukkig gaat kleine R maar een keer in de week naar de opvang en hebben we het verder op een andere manier kunnen regelen. En thuis kunnen we wel andere dingen ondernemen. Samen boodschappen doen, haar laten betalen, samen letters oefenen, moeilijke puzzels maken, samen koken en haar laten wegen. Misschien moet ik wat minder thuis mijn best doen, zodat ze de crèche leuker gaat vinden.

Dus nu ben ik op zoek naar manieren om mijn bijna 4-jarige wat meer uit te dagen. Je kan een kind toch niet continu voor de televisie zetten om haar stil te houden.

Tags:kinderdagverblijf, kleuter, ophokken, Peuter

Ikke Ikke Ikke

Hoe komt het toch dat kinderen altijd met hetzelfde speelgoed willen spelen? Het maakt echt helemaal niets uit hoeveel keus er is. Als de een de dierenpuzzel uit de kast trekt, pakt de ander razendsnel de houten leeuw van de puzzel af. En als de ander de garage pakt, grijpt de een vlug als water de twee autootjes die bij de garage horen zodat de ander heel hard begint te brullen.

‘Delen’ is een moeilijk begrip voor een 3-jarige. En het is chinees voor mijn 1-jarige. En december is ook niet echt de makkelijkste maand om het begrip ‘delen’ te verduidelijken. Schoenzetten voor Sinterklaas, Sinterklaasavond, kerst met cadeautjes, en ook nog eens midden in een zindelijkheidstraining. En die werd, je raadt het al, beloond met cadeautjes. Tenminste, als het stickervel vol was. Cadeautjesinflatie.

En cadeautjes leveren het volgende probleem op: een kind krijgt iets, en je zegt het er nog een keer bij. ‘Alsjeblieft, dit is helemaal voor jou!’ Maar ja. Als ze er daarna mee speelt, is het toch de bedoeling dat ze samenspeelt. Als zij met haar nieuwe popje speelt, mag haar broertje dan even het spiegeltje of de haarborstel vasthouden? Kleine R vindt duidelijk van niet. Ik vind van wel. Kleine R heeft de neiging om alle spulletjes waar ze van houdt te verzamelen. Natuurlijk kan ze niet met alles tegelijk spelen. Maar het is toch ook absoluut niet de bedoeling dat haar broertje met zijn plakkerige vingertjes eraan zit. Tsja.

Zo is Kleine R. helemaal gek op haar nichtje. Als ze elkaar zien vliegen ze elkaar in de armen en wordt er enthousiast geknuffeld ‘Ik heb je al dagen niet gezien’, roept kleine R dan. Ook als ze elkaar een dag eerder nog gezien hebben. En ook als het drie weken geleden is.  Maar als het om speelgoed gaat zijn ze beiden onverbiddelijk. Kleine R heeft normaal gesproken totaal geen interesse in de houten driewieler bij opa en oma. Daarom staat hij ook daar, want ik heb ‘m eigenlijk gekocht. Bij ons verzamelt het ding stof. Bij opa en oma wordt er keihard om gestreden. En als ik keihard zeg, bedoel ik keihard. Als de een op de fiets zit, gaat de ander demonstratief met opa knuffelen. Tsja, dat kan de een niet over haar kant laten gaan. Maar zodra haar billen van het zadeltje afgaan om naar opa te rennen, trekt de ander een sprintje richting fiets. En als de ander eenmaal zit, draait de een zich om en met een goed geplaatste duw , is het zadel opeens weer vrij. Dat gaat door totdat een van de aanwezige volwassenen wanhopig de fiets in de kelder zet. Even gaat het dan goed, en dan opeens willen ze allebei met Baby Eddy spelen. En het begint van voor af aan.

Kleine M is nog maar 1, dus je kan niet van hem verwachten dat hij kan delen. Toch weet hij feilloos wat gevoelig ligt. Zoals kleine R’s knuffeltjes. En dat is eigenlijk het enige dat ze van ons met niemand hoeft te delen. Koe en Konijn liggen altijd in bed. En als kleine R erbij ligt, dan heeft ze haar duimpje in haar mond en houdt haar knuffeltjes klemvast. Kleine M voelt feilloos aan dat het verboden terrein is en grijpt koe en konijn zodra hij de kans krijgt. Enorm gebrul is het resultaat. Hij heeft een eigen konijn, maar die is lang niet zo interessant.

Hoe gaat dat gezegde ook al weer? ‘Hoe meer spullen, hoe kleiner je hart?’ Zoiets. Hoe dan ook, dat probeer ik te beperken. Het zijn maar dingen. Ik probeer ze bij te brengen dat je je spullen moet delen, maar dat soms iets echt helemaal van jou alleen is. Laatst had kleine R een bosje bloemen voor mij meegenomen van de markt. Samen met papa. Prachtige rozen. Ze zegt ‘Kijk eens mama, die heb ik voor je meegenomen. Maar ze zijn voor ons allebei, hé? Want alles is voor ons samen, toch?’ Tsja…. Doorgeslagen opvoedpoging. Dat zijn natuurlijk MIJN bloemen.

Tags:samen spelen; delen; speelgoed;, sinterklaas; kerst

Sinterklaascadeaus

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk is hij terug in onze familie: Sinterklaas. We hebben lang de schijn op kunnen houden, maar vanaf het moment dat mijn ouders doorhadden dat mijn broer en ik bij het leger van ongelovigen waren gevoegd, vieren we kerst. We hebben een blauwe maandag surprises met gedichten geprobeerd. Ik was de enige die dat leuk vond. De Sint is nu weer terug. En eerlijk is eerlijk: met kleine kinderen is het een geweldig feest om te vieren.

Er valt me wel iets op. Ik blijf me verbazen over de dure cadeaus die mensen op hun verlanglijstje hebben staan. Tenminste, als ik zie waarmee reclame wordt gemaakt. iPad’s, iPhone’s, laptops, spelcomputers, dure merkkleding, grote Playmobil sets van over de 150 euro, en het houdt niet op. Alsof niet de halve wereld in crisis is. Ik meen toch echt ergens gelezen te hebben dat bijna iedereen dit jaar bezuinigt op de Sint-uitgaven. Om mij heen hoor ik genoeg mensen klagen, en schrappen in hun uitgavenlijstjes: abonnement eruit, minder vaak naar de kroeg, toch maar stoppen met roken? En over Sinterklaas: geweldig feest, maar dit jaar moet het toch allemaal een beetje minder.

Kennelijk een signaal dat door niet door iedereen wordt opgepakt. Als ik de krantenbijlagen van vorig weekeinde opensla, is het woord ‘bezuinigen’ niet het eerste dat mij te binnen schiet. Leuk voor de kinderen: een hobbelschaap van 320 euro, een lego robot van 324,99 euro, een speelhut van 288 euro. En wat dacht je van Philips HD TV van 1299 euro, een platenspeler met usb-uitgang  van 419 euro of een robotstofzuiger van 599 euro ‘voor hem’. En voor haar is er ook keuze genoeg, bijvoorbeeld een leren sleutelhanger van Balenciaga (175 euro), wollen armwarmers van Martin Margiele (155 euro) of een iPhonehoesje van MiuMiu (140 euro).

Wij vieren Sinterklaas met de familie. Iedereen koopt voor maximaal 15 euro een cadeautje voor elk kind. En daar kan je leuke dingen voor kopen. En wat het rare is, kinderen zijn dolgelukkig met veel kleinere cadeau’s. Een caleidoscoop, kost misschien een paar euro, en ze zijn er uren zoet mee. En na maanden is het nog steeds een favoriet. Boeken, autootjes, knutselspullen, spelletjes, het  hoeft echt allemaal niet zoveel te kosten. Hema, Ikea, Kruidvat, de wereldwinkel, Tiger en natuurlijk ook gewone speelgoedwinkels: ze barsten allemaal van de leuke cadeaus die niet meer dan 15 euro kosten.

Een aantal cadeausuggesties voor kinderen

Baby

Vormentrein Hema 9,95

Dierenboekjes, tussen de 1,50 en 10 euro

Knuffeltjes 2-10 euro

Blokken 5 euro (ikea)

Mobiel 5 euro (ikea)

Stapeltoren 5 euro (ikea)

Vormenstoof 6 euro

Peuter

Zaklamp Hema 2,50

Jip en Janneke Kwartetspel 3,95

Sinterklaas-cd van VOF de Kunst 6,95 (oa via bol.com)

Jip en Janneke cd Hema  5,95

Speeltent Hema 15 euro

Keukenservies 2-15 euro

Speelgoed etenswaren (stof, hout, plastic) 2 euro – 15 euro

Kleuter

Zaklamp Hema 2,50

Microfoon Hema 9,95

Chocolade alfabet Hema 2,50

Jip en Janneke Kwartetspel Hema 3,95

Keukenservies 2-15 euro

Speelgoed etenswaren (stof, hout, plastic) 2 euro – 15 euro

Pop Ikea 9,99 en poppenkleertjes 7,99 Ikea

Houten Blokkenhijskraan 10 euro (oa ikea)

Oudere kinderen

Honkbalhandschoen Hema 8,95

Wereldbol Hema 5,95

Keyboard Hema 15 euro

Telescoop Hema 15 euro

Microfoon Hema 9,95

Schatkistje met chocoladeletters Hema 3,90

Tweedehands games voor spelcomputer, kan voor 10 euro

Schoolbord (ikea) 15 euro

Leuke (bureau)lampjes 10-15 euro

Succes en veel plezier!

Tags:budget, chocolade letters, pepernoten, Sinterklaas

Meisjes dragen alleen jurken, mama!

‘Mama, ik wil die broek niet aan’, zegt mijn dochter boos. Ik zeg genuanceerd: ‘Lieve schat, het is buiten hartstikke koud, het is geen weer voor een jurk. Straks krijg je hele koude benen’. Dochter moppert: ‘Ik vind de kleur niet mooi, en ik houd niet van broeken’. En ze voegt er huiverend van afschuw aan toe: “Die broek is GRIJS!”. Ik zucht: ‘Je winterjurken zitten in de was’. Dochter duwt mij aan de kant, rommelt in haar kast en trekt een dikke jurk te voorschijn, die ik vakkundig had geprobeerd weg te moffelen. ‘Deze wil ik aan’.

Een discussie met een meisje van 8? Nee hoor. Dit is een herhalend ochtendritueel met mijn kleine meid van drieëneenhalf. Ik heb geen idee of dit voor alle peuters geldt, maar mijn dochter heeft een zeer uitgesproken smaak als het gaat om wat ze aandoet. Ik kan hoog springen, of laag springen, maar een broek weigert ze aan te doen. Oké, ik ben groter en sterker, en als ik haar in de houtgreep hou, dan denk ik dat het me wel lukt om die broek over haar billen te trekken. Misschien.

En dan heb ik het nog niet eens over de kleur. Waar het als 2-jarige bij kleine R zeer hoopvol begon met aquablauw en knaloranje, is er inmiddels maar één kleur eenzaam aan de top: knalroze. En dan ben ik nog blij dat ze minder enthousiast is over de zoete pastellerige kleuren roze, want daar krijg ik echt kippenvel van. Absoluut taboe: grijs, zwart, bruin en donkerblauw. Ze kijkt me vies aan als ik haar een blauw shirt aan wil doen. ‘Dat is een jongenskleur , mama’. Nou ja zeg.

En echt, van mij kan ze het niet hebben. Ik had als klein meisje een enorme hekel aan alles dat ook maar neigde naar roze. En jurken, die droeg ik niet. De laatste foto van mij met jurkje is gemaakt van mij als 2-jarige toen ik bruidsmeisje was op het huwelijk van mijn oom. Mijn moeder heeft ook gelijk danig misbruik gemaakt van de situatie en mij in een soort Hollie Hobbie jurk gehesen. Maar verder kwamen er bij mij geen jurken en rokjes in.

Laatst zaten we op de bank. J. paste een shirt dat ik voor hem had meegenomen. Kleine R ziet het shirt, houdt het omhoog en duwt het tegen J’s borst. “Het staat je prachtig papa”, zegt ze glimmend. Het rare is dat ik eigenlijk nooit ga winkelen met haar. Ik heb geen zin om pashokjes in en uit te rennen met twee kleine kinderen onder mijn arm. Natuurlijk moet ze wel eens wat passen. Maar ja, dat moet elk kind wel eens toch? Maar daar kan het toch niet vandaag komen, of wel?

Kleine R. mag nu van mij ’s ochtends uit twee setjes kleding kiezen. En ik probeer het nog wel, maar  de broek wordt het nooit. Laatst moest ze een vestje aan over de jurk, omdat het anders te koud was. Dikke tranen rollen over haar wangen terwijl ze zegt: “Maar mama, dat wil ik niet, dan kan je mijn mooie jurk niet meer zien”. Toch het vestje aangetrokken, en de wereld was te klein. De tranen bleven maar stromen terwijl ze haar boterhammetje at. Je zou bijna medelijden krijgen. Het belooft nog wat, want als het echt koud wordt, dan gaat die broek wel degelijk aan. Ik ben al druk met het bedenken van de juiste strategie. En ik draag inmiddels zelfs af en toe een jurk. En heel soms zelfs roze. De goede invloed van kleine R?

Tags:broek, jurk, kleding, roze, zelf doen

Wat kost kinderopvang vanaf januari?

Weet jij al wat je meer gaat betalen aan kinderopvang vanaf januari 2012? Ik heb het net uitgerekend. Ik zit er al maanden tegen aan te hikken. En met angst en beven heb ik alles ingevuld. Spiekend tussen mijn vingers op het knopje ‘bereken maandlasten’ geklikt.

Tsja. We gaan er 75 euro per maand op achteruit. Minder dan ik gevreesd had, maar toch, 75 euro is een hele klap voor een gezin met twee kleine kinderen. Voor mij loont het in ieder geval om te blijven werken. Gelukkig, want ik doe het graag. Maar het loont zeker niet om van drie naar vier dagen te gaan, terwijl ik dat eigenlijk wel op mijn lijstje had staan om op mijn werk te bespreken. En helaas heb ik geen werk waarbij ik meer kan thuiswerken, of flexibel werken.

En om mij heen hoor ik veel geluiden van andere vader en moeders,  die door de stijgende kosten van de afgelopen jaren het tot nu toe nèt gered hebben. Maar straks, vanaf januari 2012, is dat nog maar de vraag. De premies voor de ziektekostenverzekering stijgen, de bijdragen voor de nuon en waterbelasting gaan omhoog, de gemeentelijke belastingen stijgen, en ook voor boodschappen tel je steeds meer neer terwijl je boodschappenwagen niet voller is. Het is toch verontrustend dat als je wil bezuinigen op je dagelijkse boodschappen, je het best over kan stappen op fastfood. Verse groenten en fruit? Dat is onbetaalbaar…

Kortom: wij gaan aan het bezuinigen. Te beginnen met Sinterklaas, en kerst. Sorry Sint.

Er is een handige rekenmodule terug te vinden op de website van het nibud.

Tags:bezuinigen, kinderopvang, kinderopvangtoeslag

Sint Maarten

Een doos vol snoep, dat is de opbrengst. Niet slecht voor een eerste Sint Maarten. Dit jaar heeft kleine R. voor een rondje langs de deuren gemaakt. Vorig jaar kwam het er niet van. Ze kent twee liedjes, die ze zelfs een paar keer helemaal alleen heeft gezongen. Dapper hoor! We hebben natuurlijk wel geoefend!

Sint Maarten, Sint Maarten

De Koeien hebben staarten

De meisjes hebben rokjes aan

Daar komt Sinte Maarten aan

En ook nog:

11 november is de dag

Dat mijn lichtje, dat mijn lichtje

11 november is de dag

Dat mijn lichtje branden mag

Mijn moeder kwam nog met het liedje:

Sinte Maarten ’tis zo koud,

Geef me een turfie of een hout,

Dan kan ik me warmen,

Met mn blote armen,

En met mn blote benen,

Kan ik een centje verdenen.

Wij zongen altijd het eerste liedje. Misschien dat mijn broer en ik het beter konden onthouden door de koeienstaarten. Wij liepen vroeger ook al mee. Niet elk jaar, maar toch zeker een paar keer. Van oorsprong is het natuurlijk een katholiek feest, en dat is geen onderdeel van mijn familietraditie.  Het was altijd erg leuk en spannend! Ik kan me alleen niet meer herinneren dat we ons misselijk hebben gegeten aan snoep. Mijn moeder moeder moet dat op  slinkse wijze achterover hebben gedrukt. En wij hebben het niet gemist.

Vorig jaar was het ijskoud en nat op Sint Maarten. Eigenlijk wilden we met kleine R een rondje in de straat maken, maar daar hebben we vanaf gezien. Er werd hooguit vijf keer aangebeld werd, door bibberende kinderen en hun verkleumde ouders. En we hadden een stapel yoghurtrozijntjes over. Jammer, want kleine R lust ze niet.

Vandaag was dat duidelijk anders. Kleine R ging vroeg op pad met papa, kleine M naar bed en ik heb de snoepvoorraad bewaakt. En ja, ook uitgedeeld, echt waar. De twee grote zakken met minizakjes pepernoten waren zo op, net als de grote zak met kindertaaitaai (ok, even geproefd). Uiteindelijk heb ik onze eigen voorraad Dora- en Nijntje-koekjes aangebroken. En er wat rozijntjes tussen gestopt, maar die waren niet erg in trek. De Nijntje-koekjes, voor 1-jarigen, vreemd genoeg wel. Ook bij de grote kinderen. Wat een mooi papiertje al niet doet. Uiteindelijk zijn er misschien wel honderd kinderen langs geweest.

Langs de deur kwamen ook nog wat grappige liedjes voorbij, zoals

Sinte-Maarten mikmak,

m’n vader is een dikzak,

m’n moeder is een dunnetje,

geef me een pepermunnetje.

En

Sinte Maarten Mikmak,

Mijn moeder kijkt naar TikTak

Mijn vader kijkt naar Sesamstraat

Dat is wel een snoepje waard.

En

Sinte-Maarten Mikmak

Mijn moeder maakt een flikflak

Mijn vader maakt een koprol

Midden in een hondendrol

Ik moest er erg om lachen, vooral omdat de kinderen er zo ondeugend bij keken.

Kleine R mocht thuis één snoepje voor ze naar bed ging. Dus het gestuiter  door het huis kan echt niet aan de hoeveelheid suiker liggen. Ze vond het  gewoon erg leuk. En wij ook. Een nachtje om bij te komen, want morgen is de  intocht van Sinterklaas. Misschien dat kleine R. de snoeptrommel dan vergeet…

O ja, de lampion is dit jaar gewoon gekocht. Tip voor drukke ouders, gewoon verkrijgbaar bij winkels als de Blokker, Intertoys en Bart Smit. Met handig lampje op batterijen erbij.

Tags:lampion, Sint Maarten, Sint Maarten liedjes